Overleven

In dit artikel deel ik mijn verhaal met je. Het verhaal dat mij heeft gevormd tot de persoon die ik nu ben: iemand waar ik trots op ben. In dit artikel krijg je vooral mijn ervaringen te lezen en de gevolgen hiervan. Ik heb dit artikel ingedeeld in een gedeelte over de basisschool, de middelbare school, mijn persoonlijke leven en ik sluit af met wat voor gevolgen dit heeft gehad. In het artikel “Van overleven naar leven” vertel ik je hoe ik met mijn ervaringen heb leren leven en wat voor moois het leven je allemaal kan brengen.


This article will be published in English soon.


Basisschool

Voorburg, vrijdag 13 september 1996. De dag waarop een niet volledig gepland leven begint: mijn leven. Natuurlijk kan ik mijn eerste levensjaren, net als iedereen, niet herinneren, dus dat laat ik ook even voor wat het is. Op mijn derde ging ik naar de basisschool, een spannende tijd voor mij als stil en onzeker jongetje. Het eerste moment waarop ik leerde dat introversie een enorme zwakte is. Ik wilde liever eerst kijken naar mijn klasgenootjes voordat wij een opdracht moesten doen. Dan begreep ik tenminste wat er van mij verwacht werd. De druk om iets goed te doen, was voor mij destijds blijkbaar al heel hoog. Ik vond het dus fijn om eerst een voorbeeld te zien en me daarna, als ik comfortabel genoeg was, aan de slag te gaan.

Al snel merkte ik dat ik buiten de boot viel doordat ik zoveel mogelijk op de achtergrond bleef en zo min mogelijk probeerde op te vallen. In die tijd deed mij dat eigenlijk niet heel veel. Ik had alles bij me wat ik nodig had: mijn knuffeltje. Omdat ik nog vrij jong was, had ik mijn knuffeltje, genaamd Eend, altijd bij me. Eend gaf mij in alle situaties een veilig gevoel en door hem wist ik zeker dat mij niets zou gebeuren, ook als er thuis weer eens ruzie was.

Al snel was één van de leerkrachten mijn knuffel zat, dus die verdween al heel snel achter slot en grendel in de la van de leerkracht. Niet de beste keuze om van een klein kind zijn knuffeltje af te pakken: het enige gevoel van veiligheid dat ik had, werd van mij afgepakt. ’s Ochtends om 08.30 uur verdween Eend in de la van de juf en pas na schooltijd, rond 15.30 uur, kreeg ik hem weer terug. De tijd ertussen was verschrikkelijk: ik kon me geen houding geven. Ik kon niets meer, behalve bang zijn. Dit had als gevolg dat ik nog veel verder mijn schulp in kroop en nog verder op de achtergrond terecht raakte waardoor ik onzichtbaar werd.

Halverwege het schooljaar kreeg ik een andere leerkracht, van haar mocht ik Eend wel bij mij houden, zij had door dat ik nog niet zonder hem kon. Hierdoor leefde ik weer helemaal op en durfde ik weer normaal mee te draaien tijdens de les. Het probleem leek weer opgelost te zijn. Helaas was dit van korte duur. Mijn oude leerkracht kwam vrij snel weer terug. Eend verdween weer in de la en ik sloeg weer dicht.

Dit heeft zich doorgezet. Op den duur leerde ik om zonder mijn eend te leven en kon ik zonder hem naar school. Maar ik bleef zo veel en zo lang mogelijk op de achtergrond. Ik wilde niet in de belangstelling staan: bang op iets verkeerds te doen.

Vanaf groep 3 ging het helemaal mis. Destijds was ik een jaar of vijf of zes. De Sinterklaastijd brak aan en al snel hing de school vol met zwarte pietjes en Sinterklaasjes, een prachtige tijd, ook voor mij. Mijn klasgenootjes viel iets op in dezelfde periode: “Jij lijkt wel heel erg op zwarte piet! Dat is grappig!” Dag in dag uit, jaar in jaar uit, heb ik dit gehoord. Zeker tot en met groep 6 op deze school. Maar helaas hield het hier niet op. Als stil jongetje werd ik een makkelijke prooi voor allerlei pesterijen die te maken hebben met mijn gewicht: ik zou te dun zijn, ik zou anorexia hebben, ik zou te dik zijn, ik zou eens moeten lijnen en allerlei variaties die er tussen liggen, je kunt het zo gek niet bedenken of het is wel voorgekomen. Pesterijen die te maken hebben met mijn huidskleur: klasgenootjes zouden voor mij nog wel een baantje hebben op hun plantage, ik zou met de boot mee naar Spanje moeten. Het hield niet op bij mijn uiterlijke kenmerken. Ook werden er opmerkingen tijdens de gymlessen gemaakt. Vroeger ben ik nooit heel sportief geweest en mijn hand-oog-coördinatie is nooit al te best geweest. Dus het vangen en gooien van ballen is niet één van mijn sterkste kanten. Hierdoor werd ik weer een makkelijk doelwit. Het gevolg: ik heb regelmatig ballen bewust in mijn gezicht gegooid gekregen of trappen en klappen tijdens de gymlessen gekregen wanneer de leerkracht niet keek. Ook hier bleef het hier niet bij. Fysiek geweld was de orde van de dag. Na de gymlessen werd ik regelmatig op de wc opgesloten, werd ik na schooltijd opgewacht in de fietsenstalling, was mijn fiets gesloopt (ik had ondertussen vaste klanten korting bij de fietsenmaker) en werd ik achtervolgd naar huis.

Dit ging voor mij zo ver dat ik vanaf mijn zevende aan zelfmoord begon te denken: de enige uitweg die ik nog zag. Ik was immers toch nergens goed voor, ik was toch niemand. Zo kreeg ik deze les iedere dag opnieuw geleerd. Rond mijn tiende had ik veel verschillende zelfmoordpogingen gedaan, waarvan drie bijna succesvol. Na de derde mislukte poging besloot ik te stoppen met mijn zelfmoordpogingen: “zelfs dat kan je niet joh, achterlijke loser dat je bent. Ze hebben gelijk, je bent echt niemand en je bent niets waard, dan gaan we maar gewoon verder, ooit ga je wel een keer dood”. Een gedachtengang die mij hele lange tijd ervoor gezorgd heeft dat ik geen nieuwe zelfmoordpogingen meer heb uitgevoerd.

Toen ik eind groep 6 eindelijk aan mijn moeder vertelde wat er allemaal speelde, heeft zij mij direct ingeschreven op een andere basisschool. Dit was echt de perfecte school: ik kwam terecht in een klas waar ik mocht zijn wie ik was, ik werd niet beoordeeld door mijn klasgenootjes op hoe ik eruit zag of op mijn prestaties tijdens de (gym)lessen. In de drie daarop volgende jaren heb ik geen problemen gehad tijdens schooltijd. Wel na schooltijd. Ik woon in een buurt waar veel scholen bij elkaar in de buurt liggen. Dus na schooltijd (op de leuke school) werd ik regelmatig opgewacht door mijn oude klas- en schoolgenootjes van mijn vorige basisschool, zij achtervolgden mij weer naar huis. Een enkele keer kwam het ook zo ver dat ze bij mij aan de deur kwamen.


Middelbare school

Na de basisschool kwam ik op de middelbare terecht, op de mavo/VMBO-T, met een kader-advies. Al snel merkte ik dat de stof mij best makkelijk af ging. Daar waar ik klasgenoten heel hard zag werken om een voldoende te halen, deed ik niet veel en haalde ik mijn toetsen met gemak. De doelstelling voor mij was dus duidelijk: ik wil naar de havo aan het einde van het schooljaar! Met niet al te veel moeite op het gebied van de inhoud kwam ik door de brugklas en mocht ik vanaf jaar twee naar de havo.

Inhoudelijk was de brugklas dus geen probleem, op sociaal gebied weer wel. Al heel snel bleek dat mijn verleden mij ingehaald had. Soort gelijken dingen zoals ik die had meegemaakt op de basisschool kwamen weer terug. Dezelfde pesterijen, maar met nieuwe pesters.

Je kan je misschien wel voorstellen (of misschien niet, dat kan natuurlijk ook), dat je bij het minste of geringste je weer terugvalt in oude patronen, zoals depressies en onzekerheid, als je zulke ervaringen hebt opgedaan als ik op de basisschool. Op de middelbare gebeurde dit ook, onder andere tijdens de gymlessen. Bij ons op de middelbare hadden wij de keuze om te sporten in een korte broek of een lange broek. Omdat ik echt van korte broeken houd, besloot ik om te gymmen in een korte broek. Tijdens de eerste gymles moesten wij touwtrekken. Helaas kreeg ik al vrij snel een opmerking van een klasgenootje over mijn benen: “kijk je uit dat je die dunne beentjes niet van je breekt,” dat was de laatste dag dat ik in korte broek heb gesport. Tot op de dag van vandaag, 11 jaar later, sport ik nog steeds in lange broek, al is het +30 graden. En dat allemaal door een opmerking die eigenlijk niet heel bijzonder is, maar door alles wat ik al had meegemaakt een opmerking die heel veel schade heeft aangericht.

Naast de opmerking over mijn “dunne beentjes”, heb ik ook nog veel andere dingen over mij heen gekregen, soms ook in de meest letterlijke vorm. Fysiek geweld was voor mij weer de standaard geworden, het was ondertussen geen verrassing meer als ik na schooltijd werd opgewacht of de zoveelste bedreiging ingefluisterd kreeg. Dit heeft zeker vier jaar geduurd, van de vijf jaar die ik daar op school heb gezeten. Dit was voor mij dus weer een herbeleving van de basisschool.

Zoals gezegd ben ik in jaar twee naar de havo gegaan en kwam ik wel weer terecht in een leukere groep, wat er voor gezorgd heeft dat ik wel in één keer mijn havo volledig af heb kunnen ronden. Ondanks de opmerkingen die ik nog steeds kreeg van mijn oude mavo-klasgenootjes in de pauzes en na schooltijd.

Rond de derde klas begon ik pas te begrijpen wat het is om vriendschap te hebben. Dit komt niet zo zeer door mijn klasgenootjes, maar door mijn collega’s op één van mijn eerste bijbanen. Hier vertel ik je in het artikel “Van leven naar overleven” meer over.


Mijn persoonlijke leven

Nu je een beetje een beeld hebt hoe mijn schoolleven er ongeveer aan toe is gegaan, wordt het tijd voor wat invulling over mijn persoonlijke leven. In dit gedeelte probeer ik de anonimiteit een beetje te waarborgen, dus ik heb het in het geval van mijn ouder over een onzijdig persoon.

Zoals je misschien in het artikel hebt gelezen waar ik mezelf aan je voorstel, ben ik onder andere opgegroeid met een alcoholistische ouder. Dit heeft zich eigenlijk mijn hele leven afgespeeld. Ik ken deze ouder als een rustig persoon, die eigenlijk niet veel zegt. Totdat er drank in het spel is, dan is er geen stilte meer te bekennen. En niet op een positieve manier. Meestal wanneer er sprake was van alcohol, eigenlijk altijd dus, kon het twee kanten op gaan: of de oren werden je van het hoofd gepraat óf je had flinke en vergaande ruzies, die meestal geen reden hadden. Je kunt je misschien wel voorstellen dat dit voor een opgroeiend kind dit niet perfect is. Ik wist dus nooit waar ik aan toe was als ik thuis kwam van school of werk, maar ik wist ook nooit wat de gemoedstoestand van deze ouder zou zijn als deze thuis zou komen of wat er zou gebeuren als er weer een fles whiskey uit de kast werd gepakt. Ik kan me dus ook niet bewust herinneren dat deze persoon actief betrokken is geweest bij mijn opvoeding, ja alleen als deze dronken was en we dus weer alles verkeerd deden, maar verder niet. Deze persoon probeerde pas rond mijn veertiende zich een beetje in mijn leven te verdiepen, te laat dus. Ik ben dus opgevoed door maar eigenlijk één ouder, terwijl er twee in mijn huis rondliepen. Hoe deze ouder het voor elkaar heeft gekregen om drie kinderen alleen op te voeden vind ik knap.

Deze thuissituatie heeft ervoor gezorgd dat mijn onzekerheid stand heeft gehouden en alleen maar is verstrekt tot mijn volwassenheid. Ook is er in mijn ouderlijk huis een groot deel van mijn persoonlijkheid afgepakt; ik ben niet meer de persoon wie ik vroeger was hierdoor. Hier kom ik misschien in een ander artikel op terug, dat is voor nu iets te veel.

Een groot keerpunt in mijn leven was in april 2018, ik was toen 21 en zat in het tweede jaar van mijn opleiding. Ik had op een zaterdagavond wederom ruzie met de ouder waar ik je al één en ander over heb verteld. Het gevolg hiervan was dat ik zo snel mogelijk uit huis moest, door die ruzie wist ik zeker dat ik niet meer veilig was thuis. Als mijn andere ouder er niet bij was geweest, was ik die avond in het ziekenhuis geëindigd.

Omdat mijn leven in zekere zin niet meer veilig was, besloot ik alleen op tactische momenten thuis te zijn: tijdens het avondeten en ’s ochtends vroeg wanneer de wekkers gaan. Op deze momenten waren mijn beiden ouders thuis en zou het dus opvallen als ik niet thuis was. De overige tijd was ik altijd buiten: ik was op school, ik was op het werk, ik was op mijn stage, ik was bij vrienden of ik was op straat. Ik heb in die periode vijf maanden niet in mijn eigen bed geslapen. ’s Nachts sliep ik veelal in mijn auto of op momenten dat ik het echt niet meer wist op een bankje langs het water. Ik wist dat ik op straat relatief gezien veiliger was. Dit heb ik destijds voor iedereen verzwegen om afwijzing te voorkomen, zelfs tegen mijn beste vriend van destijds, de eerste persoon ooit die ik durfde te vertrouwen. Hier in een ander artikel meer over.


De gevolgen

Ik kan dus wel met zekerheid stellen dat ik het een en ander heb meegemaakt, dat wat je niemand toewenst en zeker niemand toewenst op jonge leeftijd. Dit is iets wat je de rest van je leven meedraagt. Dit heeft voor mij hele grote en ingrijpende gevolgen gehad. Ik maak een korte tijdlijn zodat je een beetje een beeld hebt waar ik doorheen ben gegaan en wat ik daaraan heb overgehouden:

  • 2000 – 2010: basisschool

    Gevoel van onveiligheid, onzekerheid, gebrek aan zelfvertrouwen, ondergewicht als gevolg van stress, overspannenheid, depressies, zware depressies, zelfmoordgedachten, zelfmoordpogingen, angst, gedachten “ik ben niet goed genoeg, ik ben niemand, ik kan niets”, introversie is een zwakte en ik ben daardoor dom.

  • 2010 – 2015: middelbare school

    Gevoel van onveiligheid, onzekerheid, geen zelfvertrouwen, stress, overspannenheid, (winter)depressies, zware (winter)depressies, zelfmoordgedachten, angst voor afwijzing, angst in het algemeen, eenzaamheid, gedachten: “ik ben niet goed genoeg, ik ben niemand, ik kan niets”, introversie is een zwakte en ik ben daardoor dom.

  • 1996 – mei 2019

    Gevoel van onveiligheid, onzekerheid, geen zelfvertrouwen, stress, overspannenheid, depressies, zware depressies, zelfmoordgedachten (laatste in mei 2018), zelfmoordpogingen, complexe angststoornissen als gevolg van meerdere trauma’s, eenzaamheid, gedachten: “ik ben niet goed genoeg, ik ben niemand, ik kan niets”, introversie is een zwakte en ik ben daardoor dom, zit ik nou in de kast of niet?

  • Juni 2019 – heden

    Ik doe wat ik wil en jaag mijn dromen na, zekerheid, ik mag er zijn, ik weet wie ik ben, ik weet wie ik niet ben, ik weet waar ik heen wil, ik ben sterk, ik heb levenservaring waar ik wat mee kan bereiken, ik gebruik medicatie en dat is niet erg, introversie is één van mijn krachtigste eigenschappen, acceptatie om wie ik ben: homoseksueel, een sterke vaste kern vrienden op wie ik altijd kan rekenen en bouwen, ik heb een eigen mening die ik laat horen, ik wil mensen met mijn verhaal verder helpen die in hetzelfde schuitje zitten, die bovenstaande gevolgen herkend, maar ook mensen inspireren die deze ervaringen (gelukkig) niet hebben om hun dromen na te jagen.

Het laatste blok op de tijdlijn is opeens heel positief, in het volgende artikel vertel ik je hier meer over. Ja, ik heb verschrikkelijke dingen meegemaakt in mijn leven en ja, die hebben me echt gevloerd. Maar ik ben er ook bovenop gekomen en kan nu zelf een leven leiden, een leven waar ik gelukkig in ben. Als ik het kan, kan jij het ook, lees dus snel verder!


Ik ben heel benieuwd naar jouw mening over dit artikel. Maar ik ben ook benieuwd naar je gedachten hierover en heb je misschien ook eigen ervaringen die je graag wilt delen? Ik denk graag met je mee, dus laat ook zeker een reactie achter!


Denk je zelf ook aan zelfmoord? Neem dan ook contact op met de Zelfmoord Preventie-lijn via 113.nl of telefonisch: 0900-0113. Heb je een luisterend oor nodig? Bel dan met De Luisterlijn: 0900 0767.

5 comments

  1. Lieve Rachied,
    Met heel veel verschillende emoties heb ik een groot deel van je blogs gelezen. Afschuw verdriet herkenning en medeleven zijn een aantal emoties die boven kwamen.
    Wat moedig om alles van je af te schrijven. Wat een kanjer ben je. Dat heb ik altijd van je gevonden.
    Ik heb diep respect voor je doorzettingsvermogen en vechtersmentaliteit. Want dat heb je. Wat goed dat je het zo hebt weten te keren voor jezelf.
    Je coming out…. Het verrast me niet. Het is jij… jij bent zo. Altijd geweest. En zo ben je goed.
    Lieve Rachied, ik weet verder niet de goede woorden te vinden..
    Maar ik vind je echt geweldig.

    Liefs, Annelies

    Geliked door 1 persoon

    1. Hey Annelies, wat een super lieve reactie, dankjewel! 😀 Ik ben blij dat ik mijn weg heb gevonden en hoop met dit blog meer mensen te helpen om zichzelf te vinden. Hoe erg het ook tegen kan zitten, het komt uit eindelijk goed. Binnenkort komen er nog veel meer verhalen online op deze site, we zijn er nog niet 🙂

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s