Van overleven naar leven

Zoals je hebt kunnen lezen in mijn vorige artikel “Overleven” heb ik verschillende dingen meegemaakt en ben ik een aantal keer bijna te vroeg uit het leven gestapt. Destijds ben ik eigenlijk verder gegaan omdat het mij toch niet lukte om een einde aan mijn eigen leven te maken. In 2018 en 2019 is er voor mij een hoop veranderd, waardoor mijn zelfbeeld verbetert is en ik aan het leven ben, in plaats van overleven. In dit artikel vertel ik je hoe ik van mijn suïcidale gedachten ben afgekomen, hoe ik uit mijn depressies ben gekomen en hoe ik heb leren leven in plaats van te overleven. Maar allereerst ga ik nog terug de tijd in, op deze manier leg ik je uit hoe het komt dat deze specifieke stappen heb gezet om mij weer beter te voelen.


This article will be published in English soon


Een sprong terug in de tijd

De jaren 2018 en 2019 staan voor een enorme groei voor mij als persoon. Maar voordat ik begin aan mijn groei, neem ik je mee terug naar december 2017.

In de december 2017 ben ik ziek geworden. Gedacht werd dat dit iets zeer ernstigs zou zijn, uiteindelijk bleek dit gelukkig niet meer dan een akelige voedselvergiftiging en wat ontstekingen in mijn maagstreek. Het grote gevolg hiervan is dat ik vanaf december 2017 tot en met half april 2018 dik in de stress zat over de vraag of mijn medicatie aan zou slaan of dat ik nog maanden niet normaal zou kunnen functioneren en dag in, dag uit met onwijze pijn rond zou lopen, waardoor ik niet eens normaal kon praten, laat staan uit mijn bed komen.

Na bijna vier maanden niets anders gevoeld te hebben dan pijn, begon de medicatie goed te werken en trokken de ontstekingen en de vergiftiging weg en kon ik weer normaal functioneren. Met het verdwijnen van de pijn, verdwenen ook langzaam mijn zorgen en daarmee ebde de stress ook langzaam weer weg.

Door alles wat er in de afgelopen jaren allemaal is voorgekomen in mijn leven, heb ik geleerd om pijn, zorgen en emoties diep weg te stopen en nooit te uiten, dit deed ik om niet opnieuw gezien te worden als “prooi” van mensen.

In de periode dat ik ziek was heb ik dezelfde strategie toegepast: ik ben dus, ondanks alle pijn en ik eigenlijk alleen maar in bed kon liggen, doorgegaan met alles. Ik bleef doorgaan met mijn studie, hoewel ik niet meer naar de lessen ging, maakte ik wel mijn tentamens en leverde ik mijn beroepsproducten gewoon in. Ik ben in februari 2018 begonnen met een fulltime HR-stage van vijf maanden bij een bouwmarkt en ik ben een extra opleiding gestart tot vrijwilliger bij de Nationale Politie, eenheden Den Haag en Oud-Hollands-Midden. Voldoende dus om me uit bed te houden.

Toen ik rond de tweede week van april 2018 volledig pijnvrij was, kon ik ook weer het positieve van het leven zien. Ik ging weer vol energie naar mijn stage, ik ging weer naar de lessen op school en ik was gemotiveerd om mijn opleiding bij de politie goed af te ronden. Dit gevoel heb ik welgeteld één week vol kunnen houden.

Op een warme vrijdagmiddag 20 april 2018 reisde ik met de trein terug vanuit Amsterdam naar huis. Vanwege een storing moest ik via Utrecht reizen. Na mijn overstap op Utrecht net gehaald te hebben zat ik de trein naar Den Haag. Ter hoogte van Zoetermeer ging het helaas mis. Met een hoop kabaal kwam de trein net voorbij het station met een klap tot stilstand. Wat volgde was een schreeuw van de machinist wat overging in huilen. Nog voordat de conducteur wist wat er aan de hand was, wist ik al wat er gaande was, ik heb het namelijk vanuit mijn raampje, direct achter de machinist zien gebeuren: een aanrijding met een persoon. Ik zat helaas, net als de machinist, op de verkeerde plek. Voor de aanrijding plaatsvond keek ik vanuit mijn raam langs de trein naar voren, zover dat natuurlijk mogelijk is. Vanuit mijn raam zag ik een schim op het randje van het perron staan en voor de trein zien vallen. Dit heeft mijn goede gevoel direct doen verdwijnen.

De volgende dag, 21 april 2018, was het voor mij tijd om voor het eerst in politieuniform de straat op te gaan. Ondanks het vreemde gevoel door de aanrijding de middag ervoor, had ik veel zin in deze dag. Een dag vol nieuwe ervaringen en indrukken een dag ik waar ik tevreden op terugkijk. Bij thuiskomst was ik uitgeput, ik had nergens meer zin in en wilde gewoon rust. Helaas dacht mijn alcoholistische ouder daar anders over. Toen deze thuis kwam had ik al door dat deze alcohol op had. Maar deze ouder was nog niet dronken, dus dat was positief. Eenmaal binnen ging de fles whisky weer open en even later kon de ouder niet meer in een rechte lijn lopen.

Tijdens het avondeten vroeg deze ouder of ik later in de avond wilde helpen om een ladder naar het balkon te tillen, zodat deze ouder op het dak kon werken. Aangezien het al later op de avond was, wist ik al dat de ouder dezelfde avond niet meer het dak op zal gaan. Dus mijn antwoord was nee. Ik gaf hierbij aan dat dit ook prima morgenochtend zou kunnen en dat ik nu gewoon te moe ben en zeker om zware dingen te verplaatsen. Dit was helaas niet het juiste antwoord. Het gevolg: een enorme ruzie die ook flink uit de hand kon lopen. Het is omdat mijn niet-alcoholistische ouder erbij was, anders was ik die avond waarschijnlijk in het ziekenhuis terecht gekomen. In mijn vorige artikel heb ik je verteld wat de gevolgen zijn geweest hiervan: ik ben op straat geëindigd. 


Stress, burn-outs, depressies, zelfmoord en nog meer ellende

Als gevolg van mijn leven op straat en alle andere die ik op dat moment deed in mijn leven raakte ik al snel het overzicht kwijt. Het gevolg: ik kon niet meer functioneren. Ik was amper bijgekomen van de periode dat ik ziek was, of ik stond op straat. Weer een nieuwe uitdaging om uit te komen.

Met niet functioneren bedoel ik dat ik emotioneel onstabiel was: mijn schoenveter hoefde maar los te zitten of ik stond weer huilend in de trein, mijn telefoon hoefde maar heel even vast te lopen of ik kreeg een woedeaanval waarmee ik mijn telefoon door de ruimte waar ik op dat moment was smeet, meestal gebeurde dit op de momenten als ik bij mijn ouders thuis was. Daarnaast vlogen de kilo’s eraf: binnen mum van tijd woog ik weer net zoveel als toen ik 15 jaar was, een kilootje of 40 als het niet minder was, iets waar ik nu, bijna twee jaar later, nog van aan het herstellen ben. Ik had geen positieve gedachten en begon er weer serieus over na te denken om mijn leven te beëindigen. Ik bedoel maar, waar leefde ik nou eigenlijk voor? Ellende? Al snel haalde ik mijn deadlines van mijn opleiding niet meer en werden de goede voldoendes die ik haalde op mijn opleiding, flinke onvoldoendes. Een toets moest ik soms tot wel vier keer herkansen, om er net een 5,5 uit te slepen. En dit allemaal omdat ik mij simpelweg niet meer kon concentreren. De stress verergerde al snel in een burn-out en de burn-out ging al snel over in meerdere depressies en suïcidale gedachten.

Vanzelfsprekend hield ik voor de gehele buitenwereld, met uitzondering van mijn toenmalige beste vriend, een masker op. Een masker waarop af was te lezen dat alles goed gaat en er helemaal niets aan de hand is. Daar was ik immers een ster in. De enige persoon die destijds wist wat er speelde was mijn beste vriend. Een tijdje later ook een tweetal collega’s op mijn stage. Dat komt omdat het toch wel opvalt als je weer eens een breakdown hebt op de werkvloer, dan wordt het toch eens tijd om wat meer tijd en uitleg te geven.

Een periode waar ik niet uit zou komen, zo dacht ik tenminste. Met dank aan mijn eigen legertje: een aantal uiterst sensitieve HRM docenten van de Hogeschool Leiden, mijn toenmalige beste vriend, een drietal collega’s van mijn stageorganisaties binnen de retail, bouw en de Rijksoverheid, een psycholoog en een psychotherapeut, ben ik er helemaal bovenop gekomen en kan ik eindelijk zeggen dat ik leef hoe ik wil leven en mij druk kan maken om de normale dingen in het leven: “oh, ik moet de was doen!” Of: “argh, de benzine is weer duurder geworden”, dingen waar ik mij maar al te graag druk over maak, in plaats van het vraagstuk of ik vandaag wel overleef? En de vraag waar ik vandaag zal slapen: op een bankje langs het water, op een bankje in het park of toch in de auto?


Van overleven naar leven

In juli 2018 was de maat voor mij vol: dit wilde ik niet meer. Op aandringen van mijn beste vriend van toen was het voor mij tijd om hulp te zoeken en hier voor eens en voor altijd uit te komen. Zo gezegd, zo gedaan. Op vrijdag 3 juli 2018 zat ik netjes bij mij de psycholoog aan tafel en vertelde ik mijn verhaal. Wat haar als eerste opviel: ik vertel het zo emotieloos en met zo’n grote lach. Alsof het iets positiefs is wat ik allemaal heb meegemaakt en rond die tijd nog doorheen ging. Iets wat opvallend was ook mijn alertheid: ik kon precies vertellen hoe vaak gehorige tussendeur in het pand open en dicht is gegaan tijdens onze sessie van een uur: 16 keer. Dit bleek later dus een gevoel van onveiligheid te zijn.

Ik leefde nog op straat, maar de eerste stap naar herstel was gezet. Na een aantal sessies werd voor de psycholoog duidelijk dat mijn herstel nog zeker drie tot vijf jaar zou duren. Het tegendeel is gebleken: door keihard te werken aan mezelf heb ik deze inschatting terug weten te brengen naar een behandeling van 1,5 jaar, waarbij de kans op een terugval klein is. De terugval heb ik in 2018 al gehad toen ik op straat leefde.

Een aantal weken na mijn eerste sessie bij de psycholoog was het op 22 augustus 2018 dan eindelijk zo ver: de sleuteloverdracht voor mijn allereerste studio. Mijn allereerste veilige plek, een plek waar ik mijzelf kan zijn en er geen gevaar op de loer ligt. Voor het eerst in maanden kan ik weer in een bed slapen, voor het eerst in maanden heb ik weer een dekbed over me heen tijdens het slapen en voor het eerst in maanden lig ik weer op een normaal kussen. De tweede stap is gezet.

Hoewel de eerste twee stappen zijn gezet, ben ik er nog niet. Rond die periode had ik nog steeds last van meerdere breakdowns per dag, schoot mijn angstniveau door het dak en begreep ik nog niets van mijzelf. Daarom heb ik in overleg met mijn psycholoog besloten om mijn dagschema aan te passen. Waar mijn gemiddelde werkweek (inclusief weekenden) bestond uit ongeveer 50-60 uur aan activiteiten, heb ik besloten om dit terug te draaien naar ongeveer 15-20 uur per week. Op deze manier had ik de mogelijkheid om aan mijzelf te werken, maar ook tot rust te komen.

Al snel bleek dat mijn verleden een enorme schade heeft achtergelaten op mij. Als gevolg van alles heb ik verschillende stoornissen overgehouden: een zeer complexe angststoornis, persoonlijkheidsstoornis: dissociale stoornis en een dissociatieve stoornis en emotionele ontoegankelijkheid. “Genezen van deze stoornissen zal niet gebeuren, maar ik kan er wel mee leren omgaan,” was de boodschap die ik meekreeg. Een boodschap waar ik me direct afvroeg of ik er wel goed aan deed om aan dit traject te beginnen, waarvan ik wist dat het onwijs zwaar zou worden. Ondanks al deze protesten heb ik doorgezet. Het resultaat: het inzicht dat het genezen van stoornissen lastig, dan wel onmogelijk is op dit moment, maar het heel goed mogelijk is om ermee te leren leven en om te gaan en van je stoornis je kracht te maken.

Ik heb verschillende stoornissen genoemd. Ik leg ze heel kort aan je uit, zodat je weet waar ik het over heb. Alle beschrijvingen gaan in op mijn persoonlijke situatie en beleving. Dit kan dus per persoon verschillen:

  • Angststoornis: het gevoel hebben dat er continu gevaar op de loer ligt en ieder moment aangevallen kan worden. Ook door personen die ik vertrouw. Met de angststoornis kwamen ook de nodige paniekaanvallen. Hoe moet je je dit voorstellen: ik had bijvoorbeeld het gevoel dat ik door alles en iedereen werd aangekeken en bekeken, de angst om dingen verkeerd te doen, de angst om op ieder willekeurig moment met iemand ruzie te krijgen, de angst om op ieder willekeurig moment afgewezen te worden door iemand, dit lijstje gaat nog wel even verder;
  • Persoonlijkheidsstoornis (dissociale stoornis): het normaal functioneren in sociale situaties is praktisch onmogelijk. Sociale situaties vermeed ik dan ook zoveel mogelijk, zeker als ik niet op mijn gemak was;
  • Persoonlijkheidsstoornis (dissociatieve stoornis): door mijn hoge angstniveau, ver boven het gezonde niveau, stond ik onder continue spanning en stress. Het gevolg hiervan was dan ook dat ik niet veel prikkels kon verwerken op hetzelfde moment. Wanneer ik wel te veel prikkels kreeg verloor ik mijn bewustzijn. Zie het als een reset van een vast lopende computer: om hem weer te laten werken forceer je het uitschakelen en start je de computer weer opnieuw op. Na de reset werkt hij weer. Zo werkte het ook bij mij;
  • Emotionele ontoegankelijkheid: ik was niet in staat om de meest basale emoties te voelen en te ervaren. De enige emotie en het enige gevoel dat ik kende was angst. Dit hangt dus ook nauw samen met de angststoornis. Gevoelens zoals blijdschap, boosheid en verdriet kende ik niet en kon ik ook niet uiten.

Voldoende stoornissen om mee om te leren gaan. Met behulp van heel intensieve gespreks- en gedragstherapie heb ik geleerd dat wat er allemaal gebeurd is in mijn jeugd niet normaal is. Ik dacht namelijk dat dit vrij normaal was. Daarnaast hebben mijn psychologen en ik ook hard samengewerkt om ervoor te zorgen dat ik mijn masker eindelijk af zette. Het masker: “het gaat goed heb” ik definitief afscheid van genomen. Met behulp van mijn therapie heb ik geleerd om emotie te tonen en te uiten. Dus op het moment dat ik bijvoorbeeld een dag niet zo lekker in mijn vel zit, dan mag mijn omgeving dat best merken. Ik ben dan bijvoorbeeld wat stiller of kortaf. Maar ook heb ik geleerd om oprechte blijdschap te tonen, en nog veel belangrijker: te voelen.

Dit heb ik onder andere gedaan met behulp van de therapievorm Eye Movement Desensitization and Reprocessing (EMDR). Met behulp van EMDR zijn de meest heftige herinneren die ik had vervaagd en geneutraliseerd, zodat deze mij niet meer verder kunnen beperken in mijn dagelijkse leven. 


Medicatie

Omdat ik overal op internet negatieve verhalen hoorde, in mijn omgeving veel (ongefundeerde) meningen hoorde en mijn eigen gedachten had en heb over medicatie voor je geestelijke gesteldheid, heb ik besloten om een deel van dit artikel specifiek te wijden aan medicatie die je kan helpen om beter in je vel te zitten. Ook wel bekend onder de beroemde (of beruchte) naam: antidepressiva.

Toen mijn eerste psycholoog mij voor het eerst het advies gaf om eens serieus na te denken over medicatie, schrok ik mij dood: “zo erg is het toch niet? Moet ik nu opgenomen worden? Zal ik nu nog slechter in mijn vel zitten? Word ik nu een kasplantje? Ik kan toch wel zonder joh!” Mijn eerste reactie was dan ook: “Ja, daar ga ik dus écht niet aan beginnen”. Hierop begon mijn psycholoog te lachen en gaf aan dat het een idee is als ik mij een beetje inlees, dat kan geen kwaad. Er is immers niets voorgeschreven.

Eenmaal thuis ging ik achter mijn laptop op onderzoek uit. Bij het lezen van de eerste resultaten over Escitalopram was het voor mij duidelijk: ik ga niet aan de medicatie. Ik las de ergste horrorverhalen. Mensen die veel ergere depressies kregen, mensen die niet meer mochten autorijden en mensen die weer suïcidaal werden in het begin. Ik las eigenlijk niets positiefs over de medicatie.

Een paar maanden later vond mijn nieuwe psycholoog het een goed idee om toch een eerste stap te maken en te beginnen met de antidepressiva Escitalopram, in een lage dosering. Op deze manier kon mijn niveau van angst omlaag, deze schoot nog steeds door het dak en zou ik beter in mijn vel kunnen zitten. Ondanks de horrorverhalen op het internet heb ik besloten om toch te beginnen met de medicatie. Ik had toch niets meer te verliezen, heel veel erger kon het toch niet worden, toch?

Een aantal dagen later was het zo ver: na een bezoekje aan de huisarts stond ik in mijn woonkamer met de antidepressiva en een kalmeringsmiddel als de antidepressiva toch te heftig blijkt en ik niet tot rust kan komen. Eén van de bijwerkingen in het begin kan namelijk zijn dat je rusteloos wordt of je paniekaanvallen tijdelijk erger worden.

De eerste nacht was verschrikkelijk: ik heb geen oog dichtgedaan, ik had paniekaanvallen en ik kon alles behalve rust vinden. Ondanks dat heb ik ervoor gekozen om geen kalmeringspilletje te nemen. Ik bedacht me dat ik op deze manier het snelste aan de medicatie kon wennen. De volgende ochtend merkte ik direct dat ik weer iets rustiger was en de volgende nachten verliepen zonder gedoe.

Binnen een aantal weken merkte ik al een groot verschil: ik kreeg weer zin in het leven en zag weer positieve dingen en ik durfde weer voor mijzelf te zorgen. De weken die daarop volgden waren voor mij een nieuwe ervaring. In combinatie met intensieve psychotherapie en de medicatie kon ik mijn angst plaatsen en reguleren en kon ik rust vinden.

Halverwege de zomer van 2019 werd mijn dosering iets opgehoogd, om me de laatste boost te geven de goede richting op, de lagere dosering werkte iets te langzaam. Ook hier was de eerste nacht zwaar, maar de nachten, dagen, weken en maanden die daarop volgden waren voor mij heerlijk: positiviteit, acceptatie van mijzelf, de oprichting van twee bedrijven, mijn onvoldoendes op mijn studie werden langzaam weer voldoendes, mijn eerste relatie is een feit en zo kan ik wel even doorgaan. Kortom: ik had weer zin in het leven.

Dus ik wil op deze manier de horrorverhalen die je overal en nergens kan vinden een beetje nuanceren. Ik zeg niet dat de mensen met slechte ervaringen deze ervaringen ook niet echt hebben. Maar wat ik probeer over te brengen is dat de bijwerkingen voor iedereen anders zijn. Dus als meerdere mensen een bepaalde negatieve ervaring hebben bij bepaalde medicatie, wil niet zeggen dat jou hetzelfde zal overkomen. Dus als jouw psycholoog of arts je voorstelt om aan medicatie te beginnen: probeer het. Je arts en psycholoog zijn expert op dit gebied en je hebt altijd contact met ze. Als het toch niet werkt, kan je er altijd mee stoppen. Uiteraard wel onder begeleiding van je arts en psycholoog.


Wat voor tips kan ik jou meegeven?

Of je nu lekker in je vel zit of niet heb ik op mijn reis veel verschillende ervaringen op gedaan die jou misschien kunnen helpen. Hieronder geef ik je wat tips die mij heel erg hebben geholpen om beter in mijn vel te zitten en misschien kunnen ze jou ook helpen. Ik deel de tips op in twee delen. Eén gedeelte is voor mensen die op dit moment niet zo lekker in hun vel zitten en zich graag beter willen voelen en het tweede deel is voor mensen die voor hun gevoel wel goed in hun vel zitten en zich graag nog beter willen voelen of hun dromen verwezenlijken.

Ik zit wat minder lekker in mijn vel

  • Allereerst: wat onwijs vervelend dat je niet lekker in je vel zit! Het voelt misschien niet zo, maar waar je ook tegenaan loopt of waar je ook mee zit: je bent niet alleen. En je zult je echt weer beter voelen, vertrouw me, been there; 
  • Ga in gesprek met mensen die je kunt vertrouwen: denk bijvoorbeeld aan een goede vriend, je vader, je moeder, je collega, je buurman of -vrouw. Als het maar iemand is waarbij jij je op je gemak voelt. Probeer bij hem of haar je zorgen uit te spreken en je hart te luchten. Deze persoon luistert maar al te graag naar je en denkt graag met je mee. Anders zou er ook niet zo’n sterke band zijn. Denk aan het mobiliseren van je eigen legertje, deze persoon is een belangrijk persoon in je legertje;
  • Je leest nu de tweede tip en denkt: “ja leuk, maar ik heb niet zulke personen in mijn leven”, deze tip is dan speciaal voor jou. Probeer op zoek te gaan naar groepen met mensen die dezelfde of soort gelijke ervaringen hebben. Denk bijvoorbeeld een praatgroep, een buurtgroep of een groep bij jou in de kerk. Probeer bij het zoeken niet te veel in te zoomen op jouw situatie, dat wordt namelijk lastig zoeken. Zoom uit en ga op zoek naar groepen die zich bijvoorbeeld bezig houden met depressies, suïcide, somberheid of angst. Als je eenmaal bij de groep zit, dan wordt daar weer ingezoomd op jouw specifieke situatie en denken de mensen graag met je mee en steken zij je graag een hart onder de riem. 
  • Is het spreken van een vertrouwenspersoon of je verhaal delen met een gespreksgroep niet voldoende voor je en haal je daar toch geen rust uit. Maak een afspraak met je huisarts. Er is voldoende reden om met hem of haar een praatje te maken. Indien nodig kan hij of zij je doorverwijzen naar een psycholoog (en nee, dat is niet iets om je voor te schamen. Dat is juist iets heel sterks: je wilt aan jezelf werken om je beter te voelen);
  • Ervaar je veel angst in willekeurige situaties? Wat mij heel erg heeft geholpen is bij mijzelf nagaan of er reden is om bang te zijn. Dus bijvoorbeeld als ik op school ben of in een vergadering op het werk en ik ervaar opeens een hoge ademhaling, licht in het hoofd, warme benen en koude armen en handen (dit is een vluchtreactie), dan ga ik na waardoor deze reactie wordt veroorzaakt. Is er een reden om bang te zijn? Wat hebben mensen gezegd? Zal iemand mij zo vanaf de 25ste etage naar beneden duwen? Als mijn antwoord “nee” is weet ik dat er geen reden voor paniek is en vind ik mijn rust weer, door vanuit mijn buik adem te halen en afleiding te zoeken. Ik ga bijvoorbeeld op zoek naar acht rode voorwerpen in de ruimte waar ik ben en noem die in mijn hoofd op of ik tel van 100 terug naar 0 in mijn hoofd. Ik zoek dus een nieuwe prikkel. 
  • In de online samenleving zoals we die nu kennen: zoek ook naar verhalen van anderen waar je steun uit kan halen. Je bent ook op mijn website terecht gekomen, ik ben ervan overtuigd, als mijn verhaal je nog niet voldoende helpt, je ook andere verhalen kunt vinden. 
  • Ga sporten. Als iemand die vroeger totaal niet sportief was, heb ik heel veel hulp gehad door te sporten. Ik wilde vroeger wel eens vragen: “sporten, kan je dat eten?” Omdat ik het voorheen nog lastig vond om in groepsverband te sporten, ben ik op zoek gegaan naar een sport waar ik zelfstandig kan sporten, maar niet alleen ben en ook nog eens goed begeleid wordt door een professionele coach of trainer die je helpt om je doelen te bereiken. Ik ben toen heel snel op CrossFit/Strength and Conditioning uitgekomen bij een kleine, maar fijne sportschool in Den Haag. Met hulp van de coach, de sporters en de uitdagende workouts heb ik keihard kunnen werken aan mijn eigen fysieke gesteldheid en ook mentale gesteldheid. De verhalen kloppen: door actief te sporten, jezelf uit te dagen op je eigen niveau en uitgedaagd worden door een coach zal je snel beter in je vel komen te zitten. Dus beperk je niet alleen tot wandelen of een stukje fietsen in je eentje, maar zoek ook een sport waar je alleen bent, maar toch niet helemaal;
  • Dit is geen tip, maar wel iets wat ik je wil meegeven: je mag er zijn, er is ruimte voor je en ik weet dat je kunt bereiken waar je van droomt, je bent een krachtig persoon. Jij komt er echt wel!

Ik zit goed in mijn vel en ik wil mijn dromen verwezenlijken

  • Allereerst: super goed dat je zo lekker in je vel zit, houd dat vast! Vergeet niet waardoor je je zo goed voelt. Komt dat omdat je een promotie op je werk hebt gemaakt? Je hebt een goede relatie? Het is altijd fijn om te reflecteren als het weer even iets minder gaat;
  • Als je je dromen wilt najagen, werk ze uit naar iets concreets. Ik heb zelf een whiteboard op mijn eettafel liggen. Hierdoor kan ik tijdens het eten en werken al mijn gedachten opschrijven als ik weer eens een, naar mijn mening, briljant idee heb. Zo vergeet ik het niet en kan ik verschillende dagen dit idee verder uitwerken en tot uitvoering brengen;
  • Durf uit je comfortzone te stappen. natuurlijk is het spannend als je iets nieuws wilt proberen. Maak een lijstje met de voor-, nadelen en risico’s en weeg deze tegen elkaar af;
  • Zijn er meer voordelen dan nadelen? Mooi, tijd om over te gaan op de uitvoering;
  • Durf tijd vrij te maken voor jezelf om je dromen te verwezenlijken. Het is niet gek om af en toe een dagje vrij te nemen of een oproep op sociale media te plaatsen en daar om hulp vraagt om je droom te verwezenlijken. Ik heb hetzelfde gedaan: eens in de zoveel tijd vrij genomen en verschillende oproepen op LinkedIn geplaatst. Hierdoor is onder andere Dreaming Beyond Infinity ontstaan;
  • Neem rust. Voor mij is het echt niet mogelijk om ideeën uit te werken als mijn agenda van 06.00 uur tot 23.00 uur vol zit. Plan daarom ook wat vrije momenten op de dag om even niets te doen. De ideeën en dromen komen dan vanzelf langs. Werk ze in een ander tijdslot in je agenda uit. Dus respecteer je vrije momenten. Pak een boek of staar een tijdje uit het raam, maak je hoofd leeg. Dit is denk ik wel echt mijn belangrijkste tip voor deze groep mensen. 

Maar wat was mijn droom dan?

Hartstikke leuk, ik probeer je nu te vertellen om je eigen dromen na te jagen, zonder te vertellen wat mijn dromen zijn die ik op dit moment aan het najagen ben. Mijn allereerste droom was logischerwijs herstellen van alles wat ik heb meegemaakt in mijn leven: dus weer lekker in mijn vel te zitten. Daarnaast was het ook een doel (geen droom, maar een doel) om mijzelf te vinden. Ik heb lang met de vraag geworsteld wie ik eigenlijk ben en waar ik voor sta. Met behulp van alle bovenstaande tips en mijn grenzen te verleggen ben ik daar achter gekomen. Mijn laatste droom was het oprichten van een eigen bedrijf. Dit heb ik van de zomer omgezet in een doel. Nu een kleine zes maanden later heb ik twee eigen bedrijven, waaronder Dreaming Beyond Infinity. Met dit bedrijf hoop ik zoveel mogelijk mensen te helpen, te inspireren en te motiveren om zichzelf te vinden, maar ook om de eigen dromen na te jagen.

In middels zitten wij alweer aan het einde van dit artikel. Ik hoop dat ik je een beetje kan helpen met mijn ervaringen en ik hoop dat je hier misschien wat inspiratie uithaalt om je eigen dromen te verwezenlijken. Ik hoop dat je wat aan mijn tips hebt, laat het mij zeker weten in de comments of via de mail: dreamingbeyondinfinity@outlook.com. Mocht je vragen of andere opmerkingen hebben, laat het me ook zeker weten, ik ben benieuwd naar je mening!

In mijn volgende artikelen ga ik in op introversie en mijn coming-out verhaal.


Denk je zelf ook aan zelfmoord? Neem dan ook contact op met de Zelfmoord Preventie-lijn via 113.nl of telefonisch: 0900-0113. Heb je een luisterend oor nodig? Bel dan met De Luisterlijn: 0900 0767.

2 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s