Mijn coming-out

Zittend in een druk café naast Rotterdam Centraal wachtend op een vriendin om een hapje te eten, kijk ik om mij heen en merk ik verschillende dingen op. Waaronder dat ik veel verschillende mensen zie, heel veel verschillende mensen. Allemaal individuen met een eigen verhaal en eigen ervaringen hebben opgedaan in hun levens: mooie ervaringen en minder mooie ervaringen. Wat ik mij direct afvraag bij al deze mensen is zich ook vaak hebben afgevraagd wie zij eigenlijk zijn? Zijn ze tevreden over zichzelf en vooral: zijn ze gelukkig met wie ze zijn? Zou het stelletje dat op de hoek van de tafel ook echt zo gelukkig zijn als ze doen voorkomen? Zou het meisje op de andere hoek van de tafel, die enigszins verveeld naar haar laptop staart ook echt blij zijn met wat ze aan het doen is? Of doet ze dit juist alleen om haar gezin te onderhouden? Of omdat haar ouders haar hebben opgelegd dit te doen? Wie zou ze zijn als ze het heft in eigen hand mag nemen? In dit artikel neem ik je mee in mijn zoektocht naar mijzelf en het vinden van mijzelf. Niet iedereen zou zich kunnen vinden in dit artikel, misschien ook omdat hij voor sommigen wat controversieel is. Maar ik hoop hen te bereiken die een steuntje in de rug nodig hebben bij de zoektocht naar zichzelf.


This article is available in English


Wie ben ik nou eigenlijk?

Na jaren van onveiligheid heb ik eindelijk mijn eigen veilige plek gevonden: mijn eigen appartement. Tijd om aan mezelf te werken en te ontdekken wie ik eigenlijk ben en hoe ik gelukkig kan worden. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik anders was, anders dan de geldende norm in de Nederlandse samenleving. Maar wat die afwijking precies was, dat wist ik niet. Ik gooide het altijd maar op het feit dat ik introvert ben en daarom anders.

Met hulp van mijn psychologen heb ik mij gebogen over de vraag wie ik ben, buiten ongelukkig en beschadigd. Ik wilde weten wie ik in de positieve zin ben. Ik heb mij altijd eenzaam gevoeld en ben er nooit echt in geslaagd een vriendin “te krijgen”. Ook niet als ik op Tinder iedereen naar rechts swipete, bleven de matches uit. Een erg gezellige speed-date avond was de volgende stap, maar ook hier geen succes. Wat was er nu toch aan de hand?

Sinds jongs af aan krijg ik van veel verschillende mensen de vraag of ik niet homoseksueel ben. Een vraag die ik altijd stellig met “nee!” beantwoordde. Omdat ik van jongs af aan aangeleerd had gekregen om zo veel mogelijk mee te gaan in de norm. Homoseksualiteit was, zoals ik het had meegekregen, een afwijking van de norm en iets geks. Mijn ouders spraken dan ook altijd op een minachtende manier over “homo’s”, “poten” en “nichten”. Voor mij reden genoeg om altijd nee te zeggen op de vraag of ik homoseksueel was.

Heel diep van binnen had ik altijd al wel het gevoel dat ik mij meer tot mannen aangetrokken voel dan tot vrouwen. Maar hier wilde ik niet aan toe geven. Hoe langer ik het ontken, hoe eerder het gevoel weer weg is, dacht ik altijd. Maar ik kan je vertellen dat het altijd een uitdaging was om door het onderbroeken-pad te lopen in kledingzaken.

2019 was voor mij het jaar voor zelfreflectie. Ook op het gebied van mijn geaardheid. Op een warme middag zat ik op mijn balkon van de zon te genieten. Aan de overkant zag ik een stel hardlopen: een man en een vrouw. Beiden waren wat schaars gekleed, om het zo maar even te noemen. Elke hetero man zou enthousiast worden van de hardlopende vrouw, zonder twijfel. Maar ik niet. Mijn aandacht ging eigenlijk direct naar de man en daar kon ik mijn aandacht niet vanaf houden. Op dat punt was het voor mij wel duidelijk dat er geen “ontkomen” meer aan is: ik ben waarschijnlijk homoseksueel. Omdat ik eindelijk in een veilige omgeving was en ruimte had voor zelfreflectie was er voor mij voldoende tijd en ruimte om hier rustig over na te denken en alles op een rijtje te zetten.

Ik pakte mijn telefoon en opende Tinder. Ik voegde aan mijn interessegebied ook mannen toe, gewoon om eens een kijkje te nemen of dit ook iets voor mij is. Ik zou nu dus zowel mannen als vrouwen kunnen zien. Al snel merkte ik op dat ik eigenlijk alleen maar mannen naar rechts swipete en geen vrouwen. De mannelijke matches stroomden in de tussentijd ook binnen, van 0 matches naar opeens +50 matches in een middagje swipen, uiteraard alleen maar mannelijke matches.

Na een paar dagen chatten en swipen trok ik de conclusie dat ik in ieder geval niet heteroseksueel ben, maar waarschijnlijk ook niet bi-seksueel. Kijkend naar alle gesprekken die ik heb gevoerd met de jongens waarmee ik een match had, was het voor mij duidelijk: ik ben homoseksueel.

Op zondagmiddag 2 juni ben ik voor mijzelf definitief uit de kast gekomen. Een enorme opluchting: ik wist wie ik was.


Coming-out naar mijn omgeving

De volgende stap was daadwerkelijk uit de kast komen tegen mijn omgeving. In ieder geval bij de mensen waar ik om geef. Wat de rest ervan zou vinden, deed mij niet zo veel. Voor mijzelf heb ik een lijstje gemaakt met namen van personen die veel voor mij betekenen en waarvan ik het belangrijk vond dat zij als eerste wisten van mijn coming-out.

Bovenaan op het lijstje stond mijn toenmalige beste vriend. Met hem heb ik zo veel gesprekken gevoerd over mijn geaardheid. Tijdens deze gesprekken heb ik altijd aangegeven dat ik heteroseksueel ben, ik wist simpelweg niet beter: ik kon me niet voorstellen dat ik homoseksueel zou zijn en wilde er eigenlijk ook niet aan denken, juist vanwege de negatieve stereotyperingen. Omdat hij en ik dus veel gesprekken hebben gevoerd over mijn geaardheid, vond ik het belangrijk om bij hem als eerste uit de kast te komen. Vooral omdat hij mij altijd kon accepteren om wie ik ben, ondanks hij waarschijnlijk al lang en breed wist dat ik homoseksueel was, ondanks mijn vele ontkenningen.

De coming-out naar mijn beste vriend verliep in eerste instantie erg positief. Na het sporten kwam ik bij hem uit de kast en hij reageerde, zoals verwacht, super positief en enthousiast. Alleen sloeg de positieve reactie binnen twee dagen om in een negatieve reactie. Helaas verdween hij uit het niets van de radar met de woorden dat hij tijd nodig heeft om dingen op een rijtje te zetten. Uiteraard geef ik die tijd en ruimte graag, maar inmiddels heb ik al ruim acht maanden niets meer gehoord van hem. Jammer dat zo’n hechte vriendschap op deze manier opeens eindigt en vooral het feit dat ik niet weet wat er precies aan de hand is. Ik neem aan dat het met mijn coming-out te maken heeft.

Gelukkig was dit de enige negatieve reactie die ik heb gekregen. De rest van mijn omgeving reageerde (overwegend) positief op mijn coming-out. De volgende namen op mijn lijstje waren mijn andere vrienden en natuurlijk mijn familie.

Naar aanleiding van mijn coming-out heb ik verder eigenlijk geen negatieve reacties meer ontvangen. De mensen waar ik echt om geef en zij die echt om mij geven, accepteren mij om wie ik ben, gelukkig.


Wat wil ik je graag meegeven?

Natuurlijk heeft dit artikel ook een doel, net zoals mijn andere artikelen. In tegenstelling tot de andere artikelen op mijn blog, vind ik het belangrijk om hier expliciet mijn doel en boodschap aan je mee te geven.

Ben je iemand die zelf ook twijfelt over je eigen geaardheid, dan wil ik je heel graag meegeven: durf te experimenteren. Ik zeg niet maak direct een account op Grindr aan en duik met iedereen in bed. Maar probeer eens met anderen in contact te komen die binnen je interessegebied liggen en ga op zoek ervaringen van anderen. Laat je inspireren en motiveren door de verhalen van anderen om jezelf te vinden.

Het is dus oké wie je bent, ondanks alle negatieve reacties en stereotyperingen die je overal kunt vinden. Het is mij opgevallen dat de “haatdragende” groep naar de LHBTIQ+-gemeenschap vrij klein is en de groep die je accepteert om wie je bent is verrassend groot. Om een leuk voorbeeld te geven: onlangs gaf ik een jongen met wie ik serieus aan het daten ben een kus in het openbaar bij de tramhalte, omdat zijn tram eraan kwam. Toen de tram wegreed, kwam er een oudere dame naar mij toe: “Jullie zijn zo leuk samen om te zien, ik hoop dat jullie een mooie toekomst tegemoet gaan”, blijkbaar had deze mevrouw ons zien zoenen bij de halte en vond het dus leuk om mij hierop een compliment te geven.

Natuurlijk kan ik me voorstellen, sterker nog ik weet het maar al te goed, dat het echt heel lastig is om uit de kast te komen: word je geaccepteerd om wie je bent? Helaas kan ik je niet vertellen dat iedereen je zal accepteren of dat je niemand zal kwijtraken. Die mogelijkheid is er zeker, we kunnen helaas niemands mening en gevoel beïnvloeden. Ik ben zelf natuurlijk ook een heel dierbaar en belangrijk persoon verloren. Maar als dit wat hoop geeft: er komen heel veel mooie mensen voor terug in je leven.

Hierbij wil ik dit artikel afsluiten. Zit je zelf ook te twijfelen aan je geaardheid, of ben je op zoek naar ervaringen van anderen? Neem dan zeker eens een kijkje op de website van het COC, hier kan je ervaringen van anderen vinden, maar kan je ook meer informatie vinden over wat het inhoudt om niet heteroseksueel te zijn. En zoek ook zeker naar andere websites en fora over de LHBTIQ+-cultuur.

In mijn volgende artikel ga ik in op het onderwerp introversie en wat dit eigenlijk betekent, hoe je hier als introvert mee om kan gaan en hoe je omgeving met introversie kan omgaan.

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s